Nauczyciele, prowadzący, organizatorzy
Kraków
Agata Romankiewicz
Szczegóły →
Wrocław
Agnieszka Rybak
Szczegóły →
Gdańsk / Trójmiasto
Aleksandra Rud
Szczegóły →Lublin
Alesia Seraya
Szczegóły →
Warszawa
Andrzej Woźniak
Szczegóły →
Warszawa
Angelika Mizińska
Szczegóły →
Olsztyn
Becia Kulgajuk
Szczegóły →
Kraków
Damian Oterman
Szczegóły →
Kraków
Dawid Swoboda
Szczegóły →
Wrocław
Dorota Kamecka
Szczegóły →
Kraków
Edward Rey
Szczegóły →
Katowice
Ewelina Cieśla
Szczegóły →Warszawa
Filip Wencki
Szczegóły →Kraków
Gosia Żurawska
Szczegóły →Warszawa
Hanna Jurczak
Szczegóły →
Kraków
Iwona Olszowska
Szczegóły →Warszawa
Iza Maksymowicz
Szczegóły →Kraków
Jagoda Kiczyńska
Szczegóły →
Kraków
Karol Swoboda
Szczegóły →Warszawa
Klara Łucznik
Szczegóły →Toruń
Krzysiek Skibicki
Szczegóły →
Kraków
Łukasz Siemieniec
Szczegóły →Katowice
Marcin Jóźwik
Szczegóły →Warszawa
Marta Jakimicha
Szczegóły →Poznań
Marta Milewska
Szczegóły →Warszawa
Michał Czarnecki
Szczegóły →
Warszawa
Michał Ratajski
Szczegóły →Toruń
Monika Kochowicz
Szczegóły →Warszawa
Natalia Charitonow
Szczegóły →
Kraków
Paweł Konior
Szczegóły →
Poznań
Paweł Kubiak
Szczegóły →
Kraków
Paweł Śliz
Szczegóły →Kraków
Sebastian Flegiel
Szczegóły →
Szczecin
Sebastian Zemankiewicz
Szczegóły →
Warszawa
Tomasz Domański
Szczegóły →Warszawa
Zuzanna Bukowski
Szczegóły →improwizacjakontaktowa.pl
Język
Nieruchoma wersja kosmosu — spokojniejsza w odbiorze i lżejsza dla wolniejszych urządzeń.
Pływasz w grawitacji od dnia narodzin. Każda komórka wie, gdzie jest dół. Łatwo o tym zapomnieć. Twoja masa i masa Ziemi wołają do siebie.
— Steve Paxton, GravityWydarzenia
Czerwiec 2026
Lipiec 2026
Wrzesień 2026
Cyklicznie i sezonowo
O CI
Czym jest
Improwizacja kontaktowa (CI) to taniec wokół wspólnego punktu dotyku. Dwoje ludzi oddaje sobie ciężar, toczy się, podpiera i pada — odpowiadając na siebie nawzajem, bez ustalonych kroków.
Zamiast prowadzenia liczy się słuchanie ciałem: śledzisz, gdzie spotykają się wasze ciężary, i odpowiadasz na to, co przychodzi. Tańczyć można we dwoje, w grupie albo solo.
- Punkt kontaktu. Taniec toczy się tam, gdzie stykają się ciała — i ten punkt nieustannie wędruje.
- Dzielenie ciężaru. Uczysz się dawać i przyjmować wagę, zamiast dźwigać partnera.
- Odruchy i padanie. Dezorientacja, toczenie i miękkie lądowanie są częścią formy, nie błędem.
- Ciągła zgoda. W każdej chwili możesz zmienić intensywność, zrobić pauzę albo wyjść z tańca.
Nie ma jednej, oficjalnej definicji CI. W odróżnieniu od większości tego, co nas dziś otacza, to praktyka bez centrum — wiele głosów, podejść i opinii. I dobrze, że tak jest.
Przed pierwszym dżemem
Dżem to otwarte, nieformalne spotkanie taneczne — bez lekcji, prowadzącego i ustalonych kroków. Ludzie przychodzą, żeby po prostu tańczyć improwizację kontaktową: wchodzisz w tańce i wychodzisz z nich, kiedy chcesz, solo, w parach lub w grupie.
- Przyjdź trzeźwo i wypoczęty. CI opiera się na uważności — używki i zmęczenie zaburzają słuchanie, a od niego wszystko się tu zaczyna.
- Wygodne ubranie i woda. Długie rękawy i nogawki ułatwiają ślizg; tańczy się boso lub w skarpetkach. Weź dodatkową warstwę.
- Zgoda jest ciągła. „Tak” na jeden moment nie znaczy „tak” na następny — zawsze możesz zmienić intensywność, zrobić pauzę albo zakończyć taniec.
- Obserwacja to też udział. Siedzenie z boku i patrzenie jest pełnoprawnym sposobem bycia na dżemie, nie przerwą.
- Zacznij od małego. Zajęcia dla początkujących plus prowadzony dżem nauczą Cię więcej niż od razu duży, otwarty dżem.
Zobacz, jak to wygląda
Najlepszy pierwszy krok to zajęcia dla początkujących plus prowadzony dżem.
O CI · głębiej
Korzenie
CI nie ma jednego twórcy ani podręcznika. Zaczęła się od eksperymentu Steve'a Paxtona w 1972 roku i od pół wieku przechodzi z ciała do ciała. Poniżej oś czasu i nagrania źródłowe — zobacz i usłysz, skąd się wzięła.
- 1972
Magnesium
Steve Paxton tworzy w Oberlin College dwudziestominutową etiudę dla dwunastu tancerzy na matach gimnastycznych — skoki, zderzenia, padanie i chwytanie. Tu zaczyna się to, co później nazwą kontaktem.
- czerwiec 1972
Pierwsze „Contact Improvisation”
W John Weber Gallery w Nowym Jorku Paxton z grupą tancerzy pokazuje praktykę pod nazwą, która zostaje do dziś.
- 1973
Trasa „You Come, We'll Show You What We Do”
Paxton, Nancy Stark Smith, Nita Little i Curt Siddall wiozą formę na zachodnie wybrzeże — warsztaty i wspólne dżemy zamiast zamkniętej choreografii.
- 1975
Contact Quarterly
Nancy Stark Smith i Lisa Nelson zakładają pismo, które przez dekady zbiera głos, pamięć i teksty tej praktyki.
- Small Dance
„The Stand”
Paxton sprowadza taniec do podstawy: nieruchome stanie i nasłuchiwanie mikroruchów, którymi ciało nieustannie pilnuje równowagi. Punkt wyjścia niemal każdej lekcji.
- 2008
Material for the Spine
Paxton publikuje obszerne studium ruchu kręgosłupa i ciężaru — cyfrową mapę tego, co dzieje się pod powierzchnią tańca.
- 2024
Steve Paxton (1939–2024)
Twórca odchodzi, a praktyka zostaje — od pół wieku bez jednego właściciela, niesiona przez kolejne ciała, sceny i dżemy.
Zobacz i posłuchaj
Źródła i więcej
Język
Nieruchoma wersja kosmosu — spokojniejsza w odbiorze i lżejsza dla wolniejszych urządzeń.